Friday, June 14, 2013

စိတ္ခ်လို႔သာ ေနေစခ်င္

Posted by Angal Kaung at 1:41 PM
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတြင္ စာသင္ျခင္းအမႈကို ျပဳလ်က္ရွိေသာ စာေရးသူသည္ ရြာမ ွထြက္ခြာလာခဲ့သည္မွာ ႏွစ္အားျဖင့္ ေရတြက္သမႈ ျပဳလိုက္ေခ်ေသာ္ ခုနစ္ႏွစ္မွ်ၾကာ ေညာင္းခဲ့ေခ်ျပီတည့္ေလ။ မၾကာႏွစ္ျခား အလည္သြားခဲ့ေသာ္လည္း တစ္လမွ်ျပည့္ေအာင္ အလြမ္းေျဖခဲ့ရ သည္ဟူ၍ကား မရွိခဲ့ပါေခ်တမံ႔ု။


    ပုထုဇဥ္ရဟန္တို႔သဘာဝ အလြမ္းဓာတ္ခံ က်န္ေနေသးသည္ျဖစ္ရကား အိမ္သို႔လြမ္း၍ငိုင္ျခင္း၊ မိဘေက်းဇူးဆပ္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ ေတြးကာ ေတာကာ ၾကံစည္ေနျခင္း စသည္စသည္ျဖင့္ မိသားစုႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အျခင္းအရာမ်ားသည္ ကြ်ႏု္ပ္၏ ဦးေႏွာက္အစိုင္အခဲၾကီးထဲ၌ မၾကာခဏ ေမႊေႏွာက္ ေနရာယူလ်က္ ရွိေခ်၏။ ရံခါမ်ားဆိုလွ်င္ျဖင့္ အႏွီသို႔ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုစဥ္းစားရင္း အပင္ႏွစ္ဆယ္မွ် မျပည့္တတ္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္၏ ခပ္ေကာက္ေကာက္ မုတ္ဆိတ္ေမြးမ်ားကို ေျဖာင့္တန္း လာေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ ကြ်တ္ထြက္လာေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ တစံုတခု ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ အလ်ဥ္းမွ် မရွိပါေလဘဲ ေရွးပညာရွိ ဘိုးဘိုးကဝိတို႔၏ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္အတိုင္း ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ဆြဲသပ္၍ တစ္နာရီ ႏွစ္နာရီၾကာမွ် ထိုင္ေငးျခင္းအမႈကို ျပဳေနမိေခ်ဘိေတာ့၏။

ရွင္္ေတာ္ဗုဒၶ ေဟာညႊန္ျပေတာ္မူသည့္ မိဘေက်းဇူးဆပ္ျခင္းအမႈကို ရဟန္ေတာ္သည္လည္းေကာင္း၊ လူသည္လည္းေကာင္း ျပဳ၍ရသည္ ျပဳၾကရဟု မွတ္သားဖတ္ရႈခဲ့ရဖူးေခ်၏။ အႏို႔ကလို သို႔ကလိုေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားေၾကာင့္ ကြ်ႏု္ပ္၏ မိဘမ်ားကို ဘုရားဖူးလိုက္ပို႔ရပါမူကား ေကာင္းစြ၏ဟု အာသီသျဖစ္ခဲ့ေလရကား ကြ်ႏု္ပ္ရရွိသမွ်ေသာ တစ္က်ပ္ ဆယ္ျပားဝတၳဳေငြမ်ားကို ကုတ္ျခစ္ကာ စုေဆာင္းေနမိေခ်ေတာ့၏။

   အႏို႔ျဖင့္သာပဲ...မဆြက လြန္ေျမာက္ခဲ့ေလေသာ ေႏြရက္မ်ားဆီက ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္၌ မိဘႏွစ္ပါးကို မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္၊ က်ိဳက္ထီးရိုး ဘုရားဖူးခရီးစဥ္အျဖ္ ကြ်ႏု္ပ္က ဦးေဆာင္သမႈျပဳလ်က္ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကေလ၏။ ကြ်ႏု္ပ္၏မိဘမ်ားသည္ စစ္ကိုင္းတိုင္းအထက္ပိုင္းရွိ ရွမ္းေသြးေရာစပ္ ထားေသာ ကျပားဗမာမ်ားျဖစ္ေခ်သမုိ႔ ေတာစတိုင္၊ ေတာဂိုက္၊ ေတာမ်က္စိ၊ ေတာေသြ၊ ေတာအေတြးမ်ားျဖင့္ တကိုယ္လံုးကို ဖံုးလႊမ္းပံု ေဖာ္ေနရကား ငါသည္ ေတာသားျဖစ္ေခ်၏ဟု နဖူး၌ စာမကပ္ထားဘဲလ်က္ အလိုလိုေနရင္း သိႏိုင္သည္သာတည့္။

    ေနာက္ဆံုး ကုန္ကုန္ေျပာရလွ်င္ ထြက္ေသာေခြ်းနံ႔ သည္ပင္လွ်င္ ေတာနံ႔ခပ္သင္းသင္းမ်ား ထြက္ခ်င္ထြက္ေနျငားအံ့လည္း မသိပါေခ်တမံု႔။ စာေရးသူကိုယ္တိုင္ကလည္း မိဘတုိ႔၏ ေတာစတိုင္ကို ျပင္ဆင္စိမ့္ေသာငွာ အနည္းငယ္မွ် တိုင္ပင္ သမႈျပဳခဲ့ေသာ္လည္း ၄င္းတု႔ိက ျမိဳ႕အဝတ္ အစားမ်ားကို ဝတ္ျခင္းအမႈ ျပဳျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ ရွက္လွေခ်၏ဟူ၍ ျငင္းပယ္ခဲ့ေလေသာေၾကာင့္ ေတာအဝတ္အစားျဖင့္ပင္လွ်င္ လွျပီးခန္႔ျပီး ျဖစ္ေသာ မိဘမ်ားကို အသို႔ေသာသူသည္ ေတာဂိုက္ၾကီးန႔ဲ ၾကည့္မေကာင္းဘူးဟူ၍ ေစာဒကတက္ဖြယ္ အလ်ဥ္းမရွိရကား ဒီအတိုင္းပင္ ေတာအဝတ္အစားကို ဝတ္ခြင့္ျပဳလိုက္ရသည္သာ။

   ေတာသားျမိဳ႕ေရာက္လွ်င္ တမ်ဳိးတဖံု အခက္ၾကံဳဘိသကဲ့သု႔ိ ျမိဳ႕သား ေတာေရာက္လွ်င္လည္း အလြဲအကြဲမ်ားျဖင့္ ဒူးျပဲျပီးမွ ျမိဳ႕သို႔ျပန္ ေရာက္လာရိုးထံုးစံ ရွိေခ်၏။ ကြ်ႏ္ုပ္၏မိဘမ်ားမွာလည္း ထိုသို႔ေသာ ေလာကဓမၼတာကို ေက်ာ္လြန္ျခင္းငွာ မစြမ္းရွာၾကေခ်။ ျမိဳ႕အဝတ္အစားမ်ားကို မဆလာေစာ္နံသည္ဟူ၍ ညည္းျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ကားမူးသည္ဟူ၍ ေဆးခန္းျပရျခင္း သည္လည္းေကာင္း၊ ျမိဳ႕အဝတ္အစားမ်ားကို တိုလြန္းသည္ဟူ၍ မၾကည့္ရဲျခင္းသည္လည္းေကာင္း ရွိ၍သာေနခဲ့ေလ၏။

အသို႔ဆိုေစ ကြ်ႏု္ပ္၏တာဝန္မွာ မိဘတိ႔ုကို ဘုရားသိ႔ုလိုက္ပို႔မည္၊ ထူးဆန္းေထြလာ တိရစာၦန္ အျဖာျဖာတို႔ကို ၾကည့္စိမ့္ေသာငွာ တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္သို႔ လိုက္ပို႔မည္၊ ေတာျပန္ေရာက္လွ်င္ ဗဟုသုတအျဖစ္ျဖင့္ ျပန္ေျပာရန္အလုိ႔ငွာ ကန္ေတာ္ၾကီးသို႔လိုက္ပို႔မည္၊ ျပည္သူ႔ရင္ျပင္သို႔ လိုက္ပို႔မည္။ ဒါသည္ပင္လွ်င္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မူလဘူတအက်ဆံုး ရည္ရြယ္ခ်က္ပင္ မဟုတ္တံုေလာ။ ရန္ကုန္သုိ႔ ေရာက္ျပီးသကာလ ေနာက္တစ္ေန႔အခါအသမ၌ မိဘမ်ားကို ေရႊတိဂံုဘုရားသို႔ လိုက္ပို႔ခဲ့ေလ၏။


     မိဘႏွစ္ပါးတည္းခိုေသာ ေျခာက္ထပ္ၾကီးမွသည္ ေရႊတိဂံုဘုရားသို႔ ကားကိုမမက္ ေျခလ်င္ သက္သက္ျဖင့္ သြားဘိေခ်ေသာ္ မိနစ္သံုးဆယ္စာမွ် လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းအမႈကိုျပဳလွ်င္ ေရာက္ႏိုင ္ေလ၏။ ေျခာက္ထပ္ၾကီးမွသည္ ငါးထပ္ၾကီးသို႔ ေျခလ်င္ျဖင့္သာ ေလွ်ာက္လာၾကရင္း ဖူးခဲ့ၾက ေလကုန္ ၏။ ငါးထပ္ၾကီးမွသည္ ေရႊတိဂံုဘုရားသို႔လည္း ေရႊဂံုတိုင္လမ္းမၾကီးကို အသံုးမျပဳမူဘဲ ျဖတ္လမ္းနည္းျဖင့္ သုတ္ေခ်တင္ခဲ့ၾက၏။


     မိဘႏွစ္ပါးမွာ ၄င္းတို႔ဘဝတေလွ်ာက္လံုး စိတ္ကူးအိပ္မက္ထဲ၌ အၾကိမ္ၾကိမ္ဖူးခဲ့ေလေသာ ဖူးခ်င္ခဲ့ေသာ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ျမတ္ၾကီး၏ ေတာင္ေျခရင္းသို႔ေရာက္ေလ ေျခလွမ္းသြက္ေလ ျဖစ္ေနရကား ဦးေဆာင္သူ ကြ်ႏု္ပ္ပင္လွ်င္ လိုက္၍မွီျခင္းငွာ မစြမ္းသာေတာ့ေခ်။ မိဘတို႔ ကားအႏၱရာယ္ မျဖစ္စိမ့္ေသာငွာသာလွ်င္ ၾကိဳးစားျပီးအမွီလိုက္ရင္း ဦးေဆာင္သမႈ ျပဳခဲ့ရေလ၏။

    မိဘႏွစ္ပါးမွာ စိတ္အားထက္သန္စြာျဖင့္ ေရွ႕တူရႈအရပ္၌ရွိေသာ ေရႊတိဂံုဘုရားသို႔ ဦးတည္ရင္း ေျခလွမ္ၾကဲၾကီးမ်ားျဖင့္ ၂၃၈ မွ်ရွိေသာ အေရွ႕ဘက္မုဒ္ ေလွခါးထစ္မ်ားကို မေမာတမ္း လွမ္းတက္ ေနရကား ဓာတ္ေလွခါးကိုစီးဖိ႔ု လွမ္းေအာ္သည္ကိုပင္ မၾကားႏိုင္ရွာၾကေတာ့ေခ်။ ေရႊတိဂံုရင္ျပင္သို႔ ေရာက္ေလျပီးသကာလ ရႊင္ပ်အံ့ၾသေသာ မ်က္ႏွာထားမ်ားျဖင့္ ဖူး၍မဝ ရွိေနဘိၾကေတာ့၏။ ဤသို႔သာျဖင့္ စာေရးသူႏွင့္ မိဘတိ႔ု၏ ရန္ကုန္ဘုရားဖူးခရီးစဥ္ ပထမတစ္ေန႔ကို ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္၏ ရင္ျပင္ဝယ္ ရွိရွိသမွ် ေထာင့္ၾကိဳေထာင့္ၾကားမ်ားပါမက်န္ ေမႊေႏွာက္ လည္ပတ္ရင္း ဝမ္းသာပီတိ အတိျပီးေသာ စိတ္ႏွလံုးျဖင့္ အဆံုးသတ္ခဲ့သည္သာ။


    ပထမတစ္ေန႔ဟာျဖင့္ လြယ္ကူေခ်ာေမြ႔စြာ အဆံုးသတ္ခဲ့ျငားေသာ္လည္း ေနာက္တစ္ေန႔ ကန္ေတာ္ၾကီးႏွင့္ တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္သို႔ သြားလည္ ေသာေန႔မွာမူကား ေတာမ်က္စိ၊ ေတာအေတြးျဖင့္ အတိျပီးေသာ ကြ်ႏု္ပ္၏မိဘမ်ားအဖို႔ ဘာမ်ားဆက္လက္ခံစားရမည္ဆိုျခင္းကိုမူ အသင္စာရႈသူ ၾကိဳတင္သိႏိုင္ေလာက္ေပ၏။


    ေရမိုးခ်ဳိးစားေသာက္ျပီးသည့္ေနာက္ တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္သို႔ တဖန္ခ်ီတက္ၾကျပန္၏။ ကန္ေတာ္ၾကီးလည္း ေရာက္ဖူးေစ တိရစာၦန္ရံုသို႔လည္း ေရာက္ေစသေဘာျဖင့္ ေျခာက္ထပ္ၾကီးမွ လိုင္းကားစီးလ်က္ ေရႊတိဂံုုဘုရားမွတ္တိုင္၌ ဆင္းကာ ေျခလ်င္ခရီးျဖင့္ ကန္ေတာ္ၾကီးကိုျဖတ္ျပီး တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္သို႔ ဦးတည္လာခဲ့၏။ မိဘမ်ား၏ သေဘာထားကို မဆြေလးက ဆိုခဲ့ျပီးသည္အတိုင္း မဖြယ္မရာ ေမာင္ႏွံႏွစ္ျဖာ အေျမာက္အျမားကို ျမင္လိုက္ရကား ဟာ, ဟင္, ဟယ္, ဟိုက္, အို, အလို, အမေလး, ဘုရားေရ, စေသာ အာေမဍိတ္သံမ်ား တစ္မ်ဳိးျပီးတစ္မ်ဳိး ထြက္၍သာ လာဘိေခ်ေတာ့၏။

မွန္ေပသည္...။

    ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ေတာသဘာဝအရ အႏွီသို႔ေသာ အခ်စ္သေကၤတတို႔ကို ျပေလ့ျပထ မရွိပါေခ်ေလ။ အၾကင္သူတို႔သည္ အၾကင္လင္မယားအျဖစ္သို႔ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးေလးႏွစ္ကပင္ ေရာက္ခဲ့ၾကကုန္၏။ ထိုသူတို႔သည္ပင္လွ်င္ လူသူေရွ႕၌ ဖက္ျခင္းအမႈကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ နမ္းရႈပ္ျခင္းအမႈ ကိုေသာ္လည္းေကာင္း ျပဳေလ့ျပဳထ မရွိၾကေလကုန္။

မိဘႏွစ္ပါးမွာ သူတို႔မ်က္စိကိုပင္ သူတို႔မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့ၾသတၾကီး ျဖစ္ေနဘိၾကေတာ့၏။ ကြ်ႏု္ပ္တို႔မိသားတစ္စု ကန္ေတာ္ၾကီးအတြင္းရွိ တံတားေပၚသို႔အေရာက္တြင္ စံုတြဲသံုးေလးတြဲတို႔သည္ ေတာင္ေျမာက္ေလးပါးကို ဂရုမစိုက္မူဘဲ ကြ်ႏု္ပ္တို႔မိသားစုထံသို႔ တူရူျပဳလ်က္ ေလွ်ာက္လွမ္း လာခဲ့ၾကေလကုန္၏။

   ကြ်ႏ္ုပ္တို႔မိသားစုထံသို႔အေရာက္တြင္ ေတာဂိုက္ျဖင့္ အတိျပီးေသာ ကြ်ႏု္ပ္၏မိဘမ်ားကို ခင္ဗ်ားၾကီးတို႔က ဖယ္ရင္ဖယ္ မဖယ္ရင္တိုက္ပစ္ မယ္ဟူေသာ စတိုင္မ်ဳိးျဖင့္ တည့္တည့္ၾကီး ဝင္တိုးၾကေတာ့သေပါ့။ ဤတြင္ ကြ်ႏ္ုပ္၏မိခင္ၾကီးရယ္က ကြ်ႏ္ုပ္ဘက္သို႔လွည့္ကာ "အလိုကြယ္.. ေမာင္ပဥၨင္း ဒီလူငယ္ေတြက ဘယ့္ႏွယ္ဟာေတြတံုး၊ မိုက္လံုးၾကီးၾကလွခ်ည္ရဲ႕ကြယ္၊ မဖြယ္မရာအမႈ တို႔ကိုလည္း လူသူေရွ႕မွာ ျပဳရဲၾကေပကုန္ရဲ႕၊ လူလူခ်င္း ထီမထင္တဲ့ အမူအရာပါလားကြယ္ရို႕..." ။

ဤသို႔ႏွယ္ ကြ်ႏ္ုပ္၏မိခင္က တိုင္တန္းျခင္းအမႈ ျပဳလာေသာအခါဝယ္ "ဟုတ္တယ္မယ္ေတာ္ မယ္ေတာ္တုိ႔က မၾကံဳဖူးေတာ့ အထူးအဆန္းေပါ့၊ ဒီထက္လြန္တာကို ျမင္ရေတြ႔ရဦးမယ္၊ သည္းခံပေလ့မယ္ေတာ္ သည္းခံပေလ့၊ ဟိုေရွ႕ကလာတဲ့ စံုတြဲသံုးေလးတြဲကို လြတ္ေအာင္ေရွာင္ ေပေတာ့၊ ႏို႔မို႔ဆို ကိုယ္ကပဲ လြန္ရာက်ဦးမယ္" စသည္ျဖင့္ မိခင္ၾကီးကို သတိေပးလိုက္မိေသးေတာ့၏။ တူရူမွလာေနၾကကုန္ေသာ ေျခာက္ေယာက္ေသာ အတြဲတစ္သိုက္တို႔သည္ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး ေပါင္ကိုဆိတ္၍မူလည္းျဖစ္ေစ၊ ခါးကိုထိုး၍မူ လည္းျဖစ္ေစ ကလူျခင္း ျမႇဴျခင္းအမႈကိုျပဳလ်က္ တည့္တည့္ၾကီးတိုးကာ ႏွစ္ေယာက္သား လံုးလား ေထြးလား ပစ္လဲၾကပါေလကုန္ေရာ့။ မူလဘူတ သမယကပင္ မ်က္ေမြးစူးလ်က္ရွိေနဘိေသာ ကြ်ႏ္ုပ္၏မိခင္ၾကီးရယ္က..


"အလိုကြယ္ သူငယ္မ ဘယ္မ်ားနာသြားေသးတံုး..၊ လူတစ္ေယာက္လံုးကို မျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး လားကြယ္ နင့္ဟာက၊ နည္းနည္းေတာ့ ဆင္ျခင္းဦးမွေပါ့ လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ"။ ကြ်ႏ္ုပ္၏မိခင္က ဆံုးမ သလိုလို ေငါက္သလိုလိုျဖင့္ ေျပာခ်လိုက္သည္။ တကြ်တ္က်တ္ျဖင့္ ေအာ္ျမည္ညည္းတြား ခံစားေနရရွာေသာ သူငယ္မက "ေဒၚေဒၚကလည္း သမီးမေရွာင္ဘဲ ေဒၚေဒၚက နည္းနည္းပါးပါး ေရွာင္ေပါ့၊ သမီးတို႔က ဒီလိုပဲ လူငယ္သဘာဝ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလာေနၾကတာပဲ၊ ေတာကတက္လာျပီး ဘာမွလဲ မသိဘဲနဲ႔"။ သူငယ္မေလးကလည္း အားက်မခံ ကြ်ႏ္ုပ္၏မိခင္ကို ျပန္၍လွန္၏။

    ကြ်ႏ္ုပ္၏မိခင္မွာကား တစ္ဘဝမွာ တစ္ခါမွ လူငယ္တစ္ေယာက္က ေဟာက္ျခင္း၊ ေငါက္ျခင္းကို မၾကားဖူး မျမင္ဖူး မခံခဲ့ဖူးရကား အံ့ၾသမဆံုး ဝမ္းနည္းမဆံုး ျဖစ္ေနေတာ့၏။ လူငယ္အဖြဲ႔ ေျခာက္ေယာက္လံုးသည္လည္း ကြ်ႏ္ုပ္တို႔မိသားစုကု အသေရဖ်က္မႈျဖင့္ တရားစြဲပစ္လိုက္မယ္ ဘာမွတ္လဲဟူသည့္ မ်က္ႏွာထားမ်ဳိးျဖင့္ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကေလရာ၊ အေျခအေနကို ရိပ္စားမိေသာကြ်ႏ္ုပ္က "ေဆာရီး ဒကာမေလး ေဆာရီး၊ They are my parents. (ကြ်ႏ္ုပ္၏ မိဘမ်ားေပတည့္). They are ေတာသား (သူတို႔ေတြက ေတာသားေတြပါ)။ Please be patient for that (ျဖစ္ခဲ့တာေတြအတြက္ သည္းခံေပေရာ့)" စသည္ျဖင့္ ျဗိတိသွ်ေလသံကို အပီအျပင္ ေလ့က်င့္ထားေသာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ဂြတ္ရွယ္ အဂၤလိပ္အသံထြက္ျဖင့္ အဂၤလိပ္စာေရာေရာ ျမန္မာစာေရာေရာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ စကားလံုးမ်ားကို ၾကားလိုက္ရပါမွ ထိုလူငယ္တစ္သိုက္ မိုက္ခနဲ ျဖစ္သြားၾကသည္ ထင္၏။ အႏို႔သာေၾကာင့္ပဲလားမသိ အလဲမေတာ္လိုက္၍ နာက်င္ျခင္အရသာကို ခံစားေနဘိေသာ သူငယ္မေလးရယ္က..


   "ရပါတယ္ ဘုန္းဘုန္းရယ္ ရပါတယ္ တပည့္ေတာ္မအတြက္ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕မိဘေတြကုိသာ ျမိဳ႕စရိုက္ကို နည္းနည္းသင္ေပး လိုက္ပါဦး" ဤသိ႔ုသာျဖင့္ သူကိုယ္တိုင္က မွားျခင္းအမႈကို လံုးဝ မျပဳခဲ့ေသာ ေလသံျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္အား အၾကံေပးေနေသာ အႏွီသူငယ္မကို သည္းခံေပးရန္ မဆြေလးကမွ ေတာင္းပန္ခဲ့ေသာ ကြ်ႏ္ုပ္က သည္းမခံခ်င္ေတာ့ဘဲ "ေတာ္ေခ်ငဲ့ ေရႊျမိဳ႕သူ ေတာ္ေခ်ငဲ့၊ မယ္မင္းေျပာပံုအရ ဒီကိစၥမွ မယ္မင္းကပဲ မမွားခဲ့ေလေယာင္တကား၊ မယ္မင္းကုိယ္တိုင္ကလည္း အႏွီကဲ့သို႔ အလားတူအမႈမ်ဳိးကို ေနာင္မျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ၾကဥ္ရမယ္ေလ" စသည္ျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္က ျမည္တြန္ေတာက္တီးျခင္းအမႈကို ျပဳမိလိုက္ေသးေတာ့၏။


    ထို႔ျပင္တဝ သူတုိ႔အထဲမွတစ္ေယာက္က "တင္ပါ့ဘုန္းဘုန္း တင္ပါ၊ ေနာင္မ်ားဆိုလွ်င္ျဖင့္ ေရွာင္ၾကဥ္သမႈ ျပဳပါမယ္၊ ခုေတာ့ျဖင့္ သြားခြင့္ျပဳ ေခ်ဦးေတာ့" ဟု ကြ်ႏ္ုပ္ေျပာေသာေလသံကို သူတုႏိုင္သေလာက္ လိုက္တုကာ ခနဲ႔ျခင္း၊ ရြဲ႕ျခင္းအမႈကိုျပဳလ်က္ ထြက္ခြာသြားၾကေလကုန္၏။


   ကြ်ႏ္ုပ္၏မိဘမ်ားမွာကား အံ့ၾသျပီးရင္း အံ့ၾသေနၾကကုန္၏။ ဘာမွဝင္မေျပာဘဲ ျငိမ္ေနေသာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ဖခင္က "မလြယ္ပါ့လား သားငယ္ ေမာင္ပဥၹင္း မလြယ္ပါ့လား..၊ ဘုန္းၾကီးကိုေတာင္မွ မထီမဲ့ျမင္ ျပဳရဲၾကေလကုန္ရဲ႕၊ ငါတိ႔ုေတာနဲ႔မ်ား ကြာပါ့ကြယ္ရို႕" ဟူ၍ ျငီးတြား၍သာပဲေပါ့။


"ဟုတ္တယ္အေဖ၊ ဒါသည္ပင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈလို ျဖစ္ေနခဲ့သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္မွ် ၾကာေလျပီ လားပဲ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မေနပါနဲ႔ေလ ဗဟုသုတေပါ့" ။ မိဘမ်ားကို အားေပးႏွစ္သိမ့္ရင္း ကန္ေတာ္ၾကီးနဲ႔ တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္သို႔ ခရီးဆက္ကာ ဤေန႔အဖို႔ ဤသို႔လွ်င္ စိတ္မေကာင္းစရာနဲ႔ အဆံုးသတ္ခဲ့ေလသည္တည္။


    ရန္ကုန္ေရာက္ျပီး ႏွစ္ရက္မွ်ရွိျပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေတာရြာျပန္ခိုက္ ငွက္ဖ်ားကိုက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ ေရခ်ဳိးျခင္းအမႈ မျပဳရဲဘဲ စိုထိုင္း ထိုင္ေခြ်းတို႔ကို ေျခာက္ေအာင္သုတ္ရင္းနဲ႔သာပဲ ေနာက္သံုးရက္ေျမာက္ေန႔သို႔ ကူးရေတာ့မည့္ အေနအထားပင္ ရွိေနခဲ့ေလ၏။


    ႏွစ္ရက္တာမွ် လႈပ္ရွားခဲ့ေသာ ဤခႏၶာကိုယ္ အတၱေဘာၾကီးသည္ ျမဴမ်ားလိမ္းၾကံေပကပ္ေနျခင္း ေခြ်းနံ႔မ်ား နံေစာ္ျခင္း စသည့္ အျခင္းအရာ ရြံရွာဖြယ္အျပည့္ အပုပ္ေကာင္၏ ပကတိသေဘာကို ျပ၍သာ ေနေခ်ေတာ့၏။ စိတ္ညစ္ျခင္း ပင္ပန္းျခင္းတို႔ကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ရန္အလို႔ငွာ ေက်ာင္းေဘးရွိ ခံုတန္းေပၚတြင္ထိုင္ရင္း လက္ေမာင္း၌ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လည္ပင္း၌ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ရင္ဘတ္၌ေသာ္လည္းေကာင္း ထိုထိုဤဤ ကပ္၍ေပက်ံေနဘိေသာ အထပ္တစ္ရာ ေၾကး(ေခ်း)တို႔ကို ေခြ်း၏အစိုဓာတ္ျဖင့္ ကုတ္ခြာျခင္း၊ တြန္းခြာျခင္းအမႈတို႔ကို ကြ်ႏ္ုပ္ ျပဳေနခဲ့ေလ၏။ ထိုတြင္အခိုက္ ဆိုက္ေရာက္၍လာခဲ့သသည္မွာ...


    "ဟာ.. ေဟ့ စာေရးဆရာၾကီး မေန႔ကေတြ႔လိုက္လို႔ လာၾကတာ၊ ဘာလက္ေဆာင္ေတြ ပါလာသလဲ၊ လက္ေဆာင္ေလးဘာေလးမ်ား ရေလမလားလို႔ လာတာေလ"။ သံုးေယာက္ေသာ သူငယ္မေလးတစ္သိုက္ ဤသို႔ ေပါက္ခ်လာခဲ့ေခ်ျပီတည့္။ "ေၾသာ္... ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔ အမိတိုကိုး၊ ကဲ ေျပာစမ္းပါဦး ကြ်ႏ္ုပ္ေရာက္လာတာ ဘယ္ကဘယ္လို အနံ႔ခံခဲ့ၾကသလဲ"။ ကြ်ႏ္ုပ္နဲ႔ အႏွီသူငယ္မတို႔ စကားေျပာၾကသည္ကို ၾကားသိရေသ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မိဘႏွစ္ပါးတ႔ိုသည္ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ႏွ့ စကားေျပာေနသည္ကိုဖ်က္ျပီး စာေရးသူရွိရာထံသို႔ ေျပးထြက္ခဲ့ၾကေလ၏။


    "သိတာေပါ့ ဦးပဥၺင္းရယ္ သိပ္သိတာေပါ့၊ မေန႔က ငါးထပ္ၾကီးမွာ ေတြ႔လိုက္သားပဲ သင္တန္းခ်ိန္ကပ္ေနလို႔ လွမ္းမေခၚျဖစ္ၾကေတာ့တာ၊ လက္ေဆာင္ေပးရမွာေၾကာက္လို႔ ေရွာင္ပုန္း မယ္မၾကံနဲ႔ လုပ္ပါ လက္ေဆာင္ေလးဘာေလး" ကြ်ႏ္ုပ္အေပၚ ခင္မင္ရင္းႏွီးလြန္းသည္ ေျပာရမလား ပြင့္လင္းသည္ဟု ေျပာရေလမလား အသို႔ဆိုေစ မိဘမ်ားအျမင္မွာေတာ့ အႏွီသူငယ္မတစ္သိုက္ကို ဘယ္လိုမွ ၾကည့္၍ရမည့္ပံုမေပၚ။ အႏို႔ေၾကာင့္သာပဲ ေပါင္တဝက္ေပၚေအာင္ ဝတ္ထားေသာ သူတို႔၏ စကတ္တိုတိုကိုတစ္ခ်က္၊ ရင္သားဟိုက္ထားေသာ သူတို႔၏အက်ႌကိုတစ္ခ်က္၊ မိဘတို႔ကိုတစ္ခ်က္၊ ေမးေငါ့ျပ၊ ႏႈတ္ခမ္းရြဲ႕ျပ၊ မ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ျပရင္း ဒါေတြကို ငါ့မိဘေတြ ၾကည့္မရဘူး ငါ့မိဘေတြေရွ႕မွာ ဆင္ျခင္ဦးဟူ၍ အထာေလးျဖင့္ သေကၤတျပလိုက္ရေခ်ေသးေတာ့၏။


မယ္မင္းၾကီးမတို႔က စိတ္အိုက္သြားေသာ အမူအရာျဖင့္ "ေၾသာ္ကဲ... တို႔ေတြအိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတာင္ ေနာက္က်ေနျပီ တို႔ေတြရ႕ ဒယ္ဒီႏွင့္မာမီတို႔ စိတ္ပူေနဦးမယ္ ျပန္ၾကစုိ႔ရဲ႕... သြားဦးမယ္ဦးပဇင္း... ေနာက္မွပဲ" ။ အေျခအေနမွန္ကို သိသြားေလေသာေၾကာင့္ သူတို႔ဇာတ္ကို သူတ႔ိုႏုိင္ေအာင္ ကကာ လစ္ထြက္သြားၾကေတာ့၏။ အႏွီသူငယ္မတု႔ိသည္ကား လြန္ခဲ့ေသာ သီတင္းကြ်တ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္၌ ကြ်ႏ္ုပ္ အဂၤလိပ္သင္တန္းတက္စဥ္က စပ္မိစပ္ရာေျပာၾကရင္း သူတို႔ေနေသာ တာေမြနဲ႔ စာေရးသူခဏတည္းခိုေနထိုင္ရာ ေျခာက္ထပ္ၾကီးတို႔ နီးကပ္လွရကား ဘုရားဖူးရင္း ေက်ာက္တူး ရင္းျဖင့္ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ လာေတြ႔ဖူးသူမ်ားေပတည့္။


အသို႔ဆိုေစေလ ရဟန္းဘဝ၌ ျမဲေစခ်င္ေသာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မိဘမ်ား၏ စိတ္ထဲမွာေတာ့ျဖင့္ စကပ္ကတိုတို၊ ရင္သားဟိုက္ေသာအက်ႌ၊ မဲနီေရာစပ္ ေပါင္းတင္ထားအပ္သည့္ဆံပင္ စသည္မ်ားျဖင့္ ေရာစပ္ယွက္တင္ အလွျပင္ထားေလေသာ လံုမပ်ဳိေလးမ်ားနဲ႔ ခင္ေနသည္ဆိုျခင္းကိုမူ အသို႔လွ်င္ စိတ္ခ်လက္ခ် ခြင့္ျပဳႏိုင္ေခ်အံ့နည္း။ သို႔ကေလာက္ အရွက္ကင္းေသာ ကန္ေတာ္ၾကီးရွိ စံုတြဲမ်ားကို ျမင္ခဲ့ျပီးသကာလ ကြ်ႏ္ုပ္ကို စိတ္မခ်ႏိုင္ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကေလကုန္၏။

   သားရဟန္းေလးမ်ား အႏွီသေကာင့္သားတို႔ကို အားက်သြားေလမလား၊ ရဟန္းဘဝကို ျငီးေငြ႔သြားေလမလား စိုးရိမ္ေနၾကရွာမေပါ့။ အရွက္ကိုေဘးဖယ္ျပီး ေျပာခ်င္တာ ေျပာၾကစတမ္းေဟ့ဆိုလွ်င္  ကြ်ႏ္ုပ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အတန္အသင့္ၾကည့္ေကာင္းသာ ရုပ္ရည္ရွိ သူပါေပါ့။ (ကြ်ႏ္ုပ္၏ ရုပ္ရည္ရူပကာကို သင္လည္း သိျပီးျမင္ျပီး ျဖစ္လိမ့္မည္လို႔ ကြ်ႏ္ုပ္ ယံုၾကည္မိသည္ပ စာရႈသူ ခ်စ္ေဆြငဲ့ရယ္ေလ)။ ဒါသည္ကပင္ မီးေလာင္ရာေလပင့္၏သို႔ မိဘတို႔ စိတ္မခ်ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းထဲက တစ္ခုျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမေပါ့။

    တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး စဥ္းငယ္မွ်ေသာကာလအၾကာ၌ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ဖခင္ၾကီးရယ္က ေသာကစကား ျမြက္ၾကားေလေတာ့၏။ "ေမာင္ပဇင္း သားလး..." ဤသို႔သာျဖင့္ စာေရးသူ၏ အမည္နာမ္စားမ်ားကိ ႏွစ္လီ ႏွစ္ထပ္ ေခၚအပ္ျပီးသကာလ "ေမာင္ပဇင္း တကၠသိုလ္ျပီးသြားရင္ ရြာကိုျပန္ျပီး ေက်ာင္းထိုင္ပါကြယ္၊ ျမိဳ႕မွာေနရင္ျဖင့္ တစ္ေန႔ေန႔မ်ား စိတ္ေျပာင္း သြားရင္ ရင္က်ဳိးရခ်ည္ရဲ႕ကြယ္"။ ဖခင္ၾကီး၏ ေသာက ၾကားရျပီးေနာက္ မိခင္ၾကီး၏စကားက ဤသို႔သာတည့္။ "ဟုတ္တယ္ သားေလးေမာင္ပဥၨင္း၊ မျမင္ခဲ့ရရင္ အေကာင္းသားကြယ္၊ နဂိုကတည္းက သားေခ်ာေလး စိတ္ေျပာင္းသြားမွာကို အေမတို႔မွာ ေန႔ေန႔ညည စိတ္ပူခဲ့ရသကြယ္၊ ေက်ာင္းျပီးရင္ ရြာကိုျပန္ျပီး ေက်ာင္းထိုင္သမႈျပဳေခ်ေတာ့" ။ ကြ်ႏ္ုပ္၏မိဘႏွစ္ပါးတို႔သည္ အထက္ပါစကားမ်ားကို ျမြက္ၾကားျခင္းအျပီး၌ သက္ျပင္းရွည္ၾကီးမ်ားကို အၾကိမ္ၾကိမ္ မႈတ္ထုတ္ ေနဘိၾကေတာ့၏။


    ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ သားအမိသားအဖသံုးေယာက္ က်ဳိက္ထီးရိုးခရီးစဥ္ဟာေတာ့ျဖင့္ အထူးတလည္ ေျပာဖြယ္မရွိ ရိုးရွင္းစြာ ျပီးဆံုးခဲ့၏ဟု မွတ္ယူေပေရာ့။ မိဘႏွစ္ပါး ရြာကိုျပန္ေရာက္ျပီး ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ားတြင္ေတာ့ လူ႔ေဘာင္ေလာက ဆင္းရဲလွပံုမ်ားကို ဥပမာအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ သရုပ္ျပျပီး စာျဖင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ဖုန္းျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ရဟန္းဘဝ၌ေမြ႔ေလ်ာ္ရန္ အဖန္ဖန္ အထပ္ထပ္ ေတာင္းပန္အပ္သည္သာတည့္။ စိုးရိမ္မည္ဆိုလည္း စိုးရိမ္ထိုက္ပါတယ္ေလ။ ကန္ေတာ္ၾကီး၌ စုံတြဲမ်ားကို ျမင္ခဲ့ရံုသာမကဘဲ ပဋိပကၡပင္ ျဖစ္ခဲ့ေသးေလေတာ့ ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားတို႔၏ ဝတ္ပံုစားပံု ဆက္ဆံပံုတို႔ကိုျမင္ျပီး စိုးရိမ္ျခင္း၏ အထြဋ္အထိပ္သို႔ ေရာက္သြားၾကရွာေလသည္ဟုပဲ ယူဆလိုက္ၾကပါစို႔။ ဧကန္တႏၱဳမွာေတာ့ျဖင့္ ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားအားလံုး ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲေတာ့ မဟုတ္ၾက။ ေခ်ငဲ့ရယ္ေလ စာေရးသူလည္း မိဘမ်ားဆီသို႔ ရဟန္းဘဝ၌ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနပံုႏွင့္ စိုးရိမ္မႈ မျပဳရန္ အႏွီမဂၢဇင္းမွတဆင့္ ေျပာျပလိုက္ခ်င္သည္တမံုေပါ့။


      အိုကြယ္.. မိဘတုိ႔ေရ။ အကယ္၍သာ ရဟန္းဘဝ၌ မေမြ႔ေလ်ာ္ခဲ့ေလလွ်င္ ဤအေျခအေနအထိပင္ မေရာက္ႏိုင္ရာသည္ မဟုတ္တံုေလာ။ ေနာက္ျပီး တစ္ခုေျပာျခင္းအမႈျပဳရလွ်င္ သားေမာင္မွာ မိဘတို႔ထင္သလို ဖလန္းဖလန္းထရန္ အခ်ိန္မရွိပါေခ်။ ေနထြက္မွသည္ ေနဝင္သုိ႔ စာသင္ျခင္းအမႈကို ျပဳ၍ေနရသည္ေလ။ အဘယ္မွာလွ်င္ လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီရန္ အခ်ိန္ရမည္နည္း။ စာသင္ျခင္း၌ စိတ္ကို ႏွစ္ထားေသာေၾကာင့္ စာမွတပါး တျခားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေနာဇာနာမိ - သားမသိပါေခ်။ ပံုျပင္ေလးတစ္ခုျဖင့္ သာဓကျပဳခ်င္သည္ေလ၊ မိဘတို႔ စိတ္သက္သာရာရေအာင္ေပါ့။


     တရံ႕တရံေရာအခါက အလြန္႔အလြန္ခင္ၾကေသာ ရဟန္းႏွစ္ပါးရွိခဲ့၏ဟူသတတ္။ ေနာင္အခ်ိန္၌ကား တစ္ပါးက ေတာထြက္သြားျပီး တစ္ပါးက ျမိဳ႕၌ ေနက်န္ခဲ့ေလ၏။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြဲကြာျပီးေနာက္ ေတာေနရဟန္းက ျမိဳ႕ေနရဟန္းဆီသို႔ အလည္ေရာက္လာခဲ့ေလ၏။ စကားစျမည္ ေျပာၾကျပီဆိုလွ်င္ျဖင့္ ေတာေနရဟန္းသည္ ေတာမွာဘယ္ေလာက္ေအးခ်မ္းေၾကာင္း၊ သပၸာယျဖစ္ ေၾကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းသည္လည္း ေတာထြက္ရန္ အခ်ိန္က်ျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျမိဳ႕ေက်ာင္းကို သံေယာဇဥ္ ျဖစ္မေနသင့္ေၾကာင္း အျမဲတမ္း ထည့္ေျပာေလ့ရွိသတဲ့။


ရက္အတန္ၾကာကုန္လြန္ေမ့ အႏွီတစ္ေန႔မွာေတာ့ျဖင့္...
ႏွစ္ပါးအတူ ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူၾက၏။ ရြာ႔တစ္ဖက္အစြန္သို႔အေရာက္ ျမိဳ႕ေနရဟန္းက "ကဲ သူငယ္ခ်င္း အရွင္ေျပာတဲ့ေနရာကို အခုပဲ သြားၾကစို႔" ဟု ေျပာသတဲ့။ ဤ၌ ေတာေနရဟန္း ျပန္လည္မိန္႔သည္မွာ "ေနဦး သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းမွာ ေတာင္ေဝွးႏွင့္ဖိနပ္ က်န္ေနေသးလုိ႔ သြားယူလိုက္ဦးမယ္" ဟူ၏။

    ဒီေတာ့ကာ ျမိဳ႕ေနရဟန္းက "အရွင္ကပဲ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ျမိဳ႕ေက်ာင္းကို သံေယာဇဥ္မျဖစ္ဖို႔ အခါခါအထပ္ထပ္ မိန္႔ျမြက္ခဲ့သည္ေလ၊ တပည့္ ေတာ္ေတာင္ ျမိဳ႕ေက်ာင္းၾကီးကို စြန္႔ခဲ့ေသးတာပဲ၊ အရွင့္ရဲ႕ ေတာင္ေဝွးနဲ႔ဖိနပ္ကို ဘာလို႔မစြန္႔ႏိုင္တာတံုး" ဟူ၍ ျပန္လည္မိန္႔သတဲ့။ ဒီေတာ့မွပဲ ေတာေနရဟန္းက "ေၾသာ္... ျမဳိ႕ေနရဟန္းျဖစ္ေသာ္လည္း ငါ့ထက္ သံေယာဇဥ္ ကင္းေပစြ ငါ့ထက္ေတာ္ေပစြ" ဟု ခ်ီးမြမ္းျပီး ေတာင္းပန္သမႈ ျပဳေလသတဲ့။ သားေမာင္ပဥၹင္းေလးအတြက္ ေသာကရတက္ ဆူပြက္ေနရွာၾကတဲ့ မိဘတို႔ေရ..။ ျမိဳ႕မွာေနသည္ဆိုေသာ္လည္း ေနတတ္ရင္ အႏွီသို႕သာပဲေပါ့ မိဘတို႔ရယ္... အႏွီသို႔သာပဲေပါ့။


အနႏၱဂုဏ္အင္ ေက်းဇူးရွင္မ်ားကို ဦးခိုက္ပူေဇာ္ရင္း...။

ေမာင္အာဂ (ပင္လည္ဘူး)


If you enjoyed this post and wish to be informed whenever a new post is published, then make sure you subscribe to my regular Email Updates. Subscribe Now!


Kindly Bookmark and Share it:

0 comments:

Have any question? Feel Free To Post Below:

 

© 2013. All Rights Reserved | Pinlebu Township | Refreshed by Angal Kaung (ပင္လည္ဘူး) | Template by Blogger Widgets

Home | Contact | About | အေပၚသို႔